Republiek Kroatië Kroatië is een land in Zuid-Europa. Het strekt zich uit van de uiterste oostelijke hellingen van de Alpen in het noordwesten tot de Panonische laagvlakte en de oever van de Donau in het oosten. Het centrale deel wordt bedekt door het bergmassief Dinara en het zuidelijke deel eindigt aan de kust van de Adriatische Zee. Het land wordt begrensd door Slovenië, Hongarije, Servië, Bosnië en Herzegovina, Montenegro en via de zee grenst het aan Italië.
De bevolkingsgroei in Kroatië is de laatste tien jaar gestagneerd. De oorlog in Kroatië tussen 1991 en 1995 zorgde voor massale verplaatsing van bevolkingsgroepen en bevorderde de emigratie. De natuurlijke bevolkingsgroei is negatief (minder dan ong. 1%), aangezien een halve eeuw geleden het aantal geboorten en sterfgevallen sterk is afgenomen. De gemiddelde leeftijd is 75 jaar, 1,5% van de bevolking is analfabeet.
Kroatië wordt voornamelijk bewoond door Kroaten (89,6%). Minderheden zijn de Serviërs (vandaag de dag 4,5%; in 1991 12,5%), Bosniakken (0,5%), Hongaren (0,4%), Italianen (0,8%) en nog enkele andere. Het grootste deel van de bevolking is Katholiek (87,8%), er zijn ook minderheden van Oosters Orthodoxen (4,4%) en Soennitische Moslims (1,3%).
De officiële en meest gebruikte taal is Kroatisch, dat is een Zuid Slavische taal die het Latijnse alfabet gebruikt. Minder dan 5% van de bevolking spreekt naast z'n moedertaal nog een andere taal.
Kroatië is gelegen tussen Centraal-, Zuid- en Oost-Europa. Haar vreemde vorm, die iets weg heeft van een halve maan of een hoefijzer, zorgt voor vele buurlanden en lange rijksgrenzen: Slovenië, Hongarije, Servië , Bosnië-Herzegovina, Montenegro en Italië aan de Adriatische Zee.
Haar vasteland is in twee niet in elkaar doorlopende stukken verdeeld door een kleine kustlijn van Bosnië-Herzegovina vlakbij Neum. Hierdoor vormt het tweede gedeelte een kleine enclave tussen Bosnië-Herzegovina en Montenegro.
Het Kroatische landschap is afwisselend, zo zijn/is er:
graslanden, meren en heuvels in het continentale Noorden en Noord Oosten (Centraal Kroatië en Slavonië, deel van de Pannonische vlakte);
dichtbebost berggebied bij Lika en Gorski Kotar, deel van de Dinarsche Alpen;
rotsachtige kustlijn langs de Adriatische Zee (Istrië, Noordelijke zeekust en Dalmatië).
Kroatië staat bekend om haar vele schitterende nationale parken.
Kroatië heeft een gemixt klimaat. In het Noorden en Oosten is het continentaal, langs de kust is het klimaat mediterraan.
Werelderfgoedlijst Kroatië De werelderfgoedlijst van de UNESCO bevat cultureel en natuurlijk erfgoed dat wordt beschouwd als onvervangbaar, uniek en eigendom van de hele wereld, en waarvan het van groot belang wordt geacht om te behouden.
De Werelderfgoederen in Kroatië:
Het oude centrum van Dubrovnik (uitgebreid in 1994)
Historisch complex van Split met het paleis van Diocletianus
Nationaal Park Plitvicemeren (uitgebreid in 2000)
Episcopaal complex van de Euphrasiusbasiliek in het historische centrum van Poreč
Mediterraan langs de kust tot een landklimaat in het binnenland
Temperatuur
Beste reisperiode
Mei, juni en september
Taal
Kroatisch
Tijdverschil
Geen
Inentingen
Aanbevolen
Visum
Nee
Geldzaken
Pinnen goed mogelijk
Top 5 bezienswaardigheden Kroatië
1
De oude stadswallen en het oude fort in de autoloze oude stad Dubrovnik staat op de werelderfgoederenlijst
2
Zagreb is de hoofdstad van Kroatië. Het aardbisschoppelijk paleis ligt in de oude binnenstad en dateert in zijn huidige vorm uit de achttiende eeuw.
3
Brijuni is een eilandengroep bestaande uit veertien eilanden. Ze liggen voor de westelijke kust van Istrië.
4
In Split ligt het paleis van Diocletianus, vele musea en vele indrukwekkende bouwwerken
5
Krka is een van de grotere nationale parken. Krka bestaat uit bergen, bossen en meren. Het is een gebied met tientallen grotere en kleinere watervallen
Geschiedenis Kroatië In de 6e en 7e eeuw vestigden de Kroaten zich in Zuidoost Europa. Rond de tiende eeuw vormde zich een Kroatisch koninkrijk, dat het merendeel van het huidige Kroatië besloeg, alsmede delen van het huidige Bosnië-Herzegovina. In 1102 vormde Kroatië een unie met Hongarije, dat, een periode van Ottomaanse overheersing in de 16e en 17e eeuw uitgezonderd, stand hield tot 1918. Na het uiteenvallen van het Oostenrijks-Hongaarse Rijk sloot Kroatië zich aan bij een Koninkrijk waartoe ook Servië en Slovenië behoorden. Dit koninkrijk werd echter nooit een stabiele staat.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd Joegoslavië bezet door Duitsland en Italië. In Kroatië werd een fascistische vazalstaat ingericht (Nezavisna Drzava Hrvatska; Ustasha-regime). Het geweld in de regio was grootschalig en ernstig. In het concentratiekamp Jasenovac, bijvoorbeeld, werden vele gevangenen omgebracht, met name Serviërs, joden, Roma en communisten.
Eén van de belangrijkste verzetsbewegingen in de regio, de Partizanen, werd gevormd door leden van de Communistische Partij onder leiding van Josip Broz Tito. Na de oorlog, in 1945, stichtte Tito de Socialistische Federatieve Republiek Joegoslavië (SFRJ). De SFRJ bestond uit zes republieken: Bosnië-Herzegovina, Kroatië, Macedonië, Montenegro, Servië (met daarbinnen, vanaf 1963, twee autonome provincies: Kosovo en Vojvodina) en Slovenië.
Tito overleed in 1980. Halverwege de jaren tachtig begon de onvrede onder de verschillende deelrepublieken over de verhoudingen binnen de SFRJ te groeien. In economisch opzicht ging het slecht: er was sprake van crisis en hoge inflatie. In de diverse deelrepublieken wonnen nationalistische sentimenten terrein (zoals tot uitdrukking kwam bij de eerste meerpartij-verkiezingen in 1990). De politieke samenwerking tussen de republieken verliep steeds stroever. De Servische wens om de Federatie te versterken (en daarbinnen een dominante rol te blijven spelen) bleek onverenigbaar met de wens van de deelrepublieken Kroatië en Slovenië om Joegoslavië om te vormen tot een samenwerkingsverband van soevereine staten. Aan die wens van de twee meest noordelijk gelegen deelrepublieken lagen diverse motieven ten grondslag, waaronder politieke, etnisch-nationalistische en economische. Op 25 juni 1991 verklaarden Slovenië (o.l.v. president Milan Kucan) en Kroatië (o.l.v. president Franjo Tudjman) zich onafhankelijk, gevolgd door Macedonië (september 1991) en Bosnië-Herzegovina (april 1992). De SFRJ hield op te bestaan. Op 27 april 1992 werd de Federale Republiek Joegoslavië (FRJ), bestaande uit de deelrepublieken Servië (met Slobodan Milosevic als president) en Montenegro, uitgeroepen.
De Slovenen leverden enkele dagen strijd met het Volksleger van de SFRJ (het JNA), voordat op 7 juli een akkoord (Brioni) werd bereikt. In Kroatië, dat honderdduizenden Serviërs binnen zijn grenzen had die de aansluiting bij de Joegoslavische federatie en Belgrado niet wilden verliezen, zou de strijd veel heviger en langduriger zijn. In de zomer van 1991 verstevigden Kroatisch-Servische paramilitairen, met steun van het JNA, hun greep op gebieden in de Krajina en Oost-Slavonië. Kroatische inwoners werden met geweld verdreven en vluchtten naar andere delen van het land. Op 26 augustus 1991 verklaarde de Kroatische president Tudjman Joegoslavië formeel de oorlog.
Kroatië werkte aan zijn verdediging door zijn Nationale Garde van vrijwilligers en politiereservisten om te vormen tot een leger. Aanvankelijk boekten de Serviërs en het JNA nog enkele belangrijke territoriale winsten. Gaandeweg kwam het echter tot een patstelling tussen de twee troepenmachten: de Kroaten controleerden tweederde van Kroatië, de Serviërs de rest (‘Republika Sprska Krajina’). Op 2 januari 1992 werd na internationale bemiddeling een staakt-het-vuren afgekondigd. Zagreb en Belgrado stemden in net de stationering van het United Nations Protection Force (UNPROFOR, 14.000 manschappen), in de zogenaamde ‘UN-protected areas’, die grotendeels overlapten met de RS Krajina. Het JNA trok zich terug uit Kroatië. Op 15 januari 1992 verwierf Kroatië, tegelijk met Slovenië, internationale erkenning als onafhankelijke staat. Daarbij werden de ‘historische’ grenzen van Kroatië aangehouden, wat betekende dat de door de Serviërs gecontroleerde gebieden, formeel althans, voor de jonge staat behouden bleven. In de praktijk had Zagreb daar vooralsnog echter niets in te brengen.
De status quo in Kroatië duurde voort - met geregeld hernieuwde gewelddadigheden, steeds weer gevolgd door een staakt-het-vuren - tot de zomer van 1995. Inmiddels woedde ook in Bosnië-Herzegovina een oorlog (sinds april 1992). Kroatië was nauw bij het conflict betrokken: het steunde de Bosnische Kroaten die streden met de Bosnische Serviërs en - gedurende een kortere periode - ook met de Bosnische Moslims (tussen april 1993 en maart 1994 waren de Kroaten en Moslims in Bosnië met elkaar in oorlog; daarna werd onder zware Amerikaanse druk een militaire alliantie tegen de Serviërs gesloten, de Moslim-Kroatische Federatie). Het regionale ‘eindspel’ begon in het voorjaar van 1995. Met steun van de NAVO ondernamen Kroatische troepen in mei en augustus twee grote offensieven (‘Bliksem’ en ‘Storm’). De RS Krajina werd onder de voet gelopen. In korte tijd kwamen grote vluchtelingenstromen op gang richting Servië en het Servische deel van Bosnië.
In november 1995 stemde Kroatië in met de vreedzame reïntegratie van de gebieden Oost-Slavonië, Baranja en West-Sirmium (Akkoord van Erdut). In december 1995 werd na intensieve onderhandelingen onder leiding van de Amerikaan Richard Holbrooke in Ohio het Dayton Akkoord gesloten. Ondertekenaars waren de presidenten van de Federale Republiek Joegoslavië (Milosevic), Kroatië (Tudjman) en Bosnië-Herzegovina (Izetbegovic). Dit akkoord markeerde het einde van de gewapende strijd in Kroatië en Bosnië-Herzegovina.
In juni 1997 werd president Tudjman voor een tweede termijn gekozen. In december 1999 overleed hij. Zijn dood en het verlies van zijn partij, de HDZ, tijdens de parlementaire en presidentsverkiezingen in januari 2000 brachten een ingrijpende wijziging teweeg in het politieke spectrum van Kroatië. Onder de HDZ waren democratische ontwikkelingen tegengehouden, werden de media aan banden gelegd en vonden politieke benoemingen plaats in het ambtelijk en gerechtelijk apparaat. Het regeringsbeleid ten aanzien van minderheden, in het bijzonder Kroatische Serviërs, de continue bemoeienis van Zagreb met de Kroatische gemeenschap in Bosnië-Herzegovina, en de moeizame samenwerking met het Joegoslavië-tribunaal (ICTY) hadden Kroatië in een internationaal isolement gebracht.
De dood van Tudjman en de daarop volgende overwinning van de gematigde oppositie bij de parlementsverkiezingen maakten de weg vrij voor een nieuwe politieke koers. Aan dit nieuwe beleid werd invulling gegeven door de kabinetten Racan I en II (Sociaal Democratische Partij). In 2003 kwam de HDZ, de partij die inmiddels duidelijk een streep onder het tijdperk Tudjman had gezet en een pro-westerse koers ging varen, opnieuw aan het bewind. Volledige integratie in Euro-Atlantische structuren was het credo. Ondanks dat de regeringspartij HDZ de grootste partij blijft, werd ze bij de lokale verkiezingen van mei 2005 als verliezer beschouwd, omdat ze het bestuur in een aantal provincies en steden moest opgeven.
bron: minbuza.nl
Tips, ideeen of aanvullingen Deze website wordt gemaakt voor en door reizigers. Help mee de informatie volledig en up to date te houden. Heb je tips, aanvullingen of verbeteringen, laat het weten. Heb jij foto's die gebruikt mogen worden, mail naar info(at)landenalmanak(dot)nl
Link naar Landenalmanak.nl
Disclaimer De informatie op deze pagina is opgesteld om de verschillende landen te kunnen vergelijken. De informatie op deze site is echter onderhevig aan wijzigingen en kan daardoor gedateerd of niet langer juist zijn. Ga voor een daadwerkelijk vakantie nooit alleen uit van deze informatie en informeer altijd en tijdig bij de daarvoor gespecialiseerde instanties naar de laatste informatie over bijvoorbeeld vaccinaties, visa, geldzaken en andere items. De beheerder van deze site is nimmer verantwoordelijk voor gevolgen van het gebruik van deze informatie of verkeerde interpretatie hiervan.
Republiek Kroatië
1 EUR Euro = 7.37 HRK Croatia Kuna
8.7
Deze website wordt gemaakt voor en door reizigers. Help mee de informatie volledig en up to date te houden. Heb je tips, aanvullingen of verbeteringen, laat het weten. Heb jij foto's die gebruikt mogen worden, mail naar info(at)landenalmanak(dot)nl